Bledniczka to nic innego jak jeden z gatunków biedronek, które zamieszkują lasy i żywią się innymi owadami. Biedronka bledniczka różni się od zwykłej siedmiokropki przede wszystkim umaszczeniem. Nie ma wyraźnie zarysowanych czarnych kropek, ale jedynie plamy o różnym kształcie. Należy do jednych z większych z rodziny biedronkowatych. Jej długość waha się od 6 do 7 milimetrów. Jej ciało jest owalnego wypukłego kształtu. Czułki mają zwykle bardzo krótkie.

Biedronka bledniczka jest bardzo pomocna, ponieważ żywi się szkodnikami roślin. Jej pożywienie stanowi przede wszystkim gąsienica, larwa, mszyca a także jajka tychże owadów. Przy stałym dostępie do pożywienia, bardzo szybko się rozmnażają. Swoje jaja biedronka umieszcza w różnych częściach zaatakowanej rośliny. Zapewnia to przyszłym pokoleniom dostęp do pokarmu.

Czerwony kolor skrzydeł stanowi ostrzegawczy komunikat. Kiedy biedronka bledniczka, podobnie jak inne jej gatunki wyczuwają zagrożenie ich ciało wydala żółtą hemolimfę o toksycznych właściwościach. Ma ona bardzo nieprzyjemny gorzki i ostry smak, co powoduje wyplucie ofiary, przez napastnika biedronki.

Tylko dojrzałe owady zimują. Odbywa się to często całym stadem. Na swoje kryjówki wybierają południową stronę domu, a także pod powierzchnią ziemi.

Bledniczki wydają swoje larwy na przełomie VI i VIII. Ich wygląd bardzo się różni od postaci dorosłej. To larwy tychże chrząszczy pochłaniają najwięcej mszyc. W ciągu swojego okresu dojrzewania mogą ich pochłonąć aż 600 sztuk. Dlatego, choć nie są tak ładne jak dojrzałe biedronki, powinniśmy się z nimi zaprzyjaźnić.

Biedronki bledniczki upodobały sobie szczególnie lasy sosnowe na zachodzie naszego kraju. To tam można podziwiać ich pracę i uznać ich zasługi, na które z pewnością zasługują.